Ze blijft het maar krampachtig vasthouden. Haar lichaamssignalen letterlijk verbijten. Negeren. Wegduwen.
Nog even twee kopjes afwassen ook al heeft ze pijn. Nog even inparkeren ook al kan ze haar hoofd bijna niet meer draaien. Nog even dat gesprekje met de buurvrouw. Nog even tien stappen verder wandelen met de hond want “vroeger” deed ik dit toch ook?
Terwijl ze het contact met haar lichaam al lang verloren is. Eenmaal thuis dwaalt het gesprek wat ze met de buurvrouw heeft gevoerd nog 5397x door haar hoofd. Wat heb ik nu precies gezegd? Heb ik niet te boos gekeken? Heb ik dit wel goed gezegd? Malen. Malen. En nog eens malen. Waardoor ze vervolgens weer niet kan slapen.
Haar lichaam is jaren geleden al begonnen met fluisteren. Inmiddels schreeuwt het tegen haar. Toch blijft ze krampachtig vasthouden. Bang om “alles” te verliezen. “Als ik het loslaat dan kan ik straks helemaal niks meer”
Ze is bang.
Bang om de grip te verliezen.
Bang om die laatste strohalm af te moeten geven.
Terwijl hier juist de sleutel ligt.
Wat als ze het eens wél durft los te laten?
Wat als ze haar dekking eens zou durven laten zakken?
Wat als ze stopt met zichzelf overeind te houden?
Wat als ze erkent dat ze moe is?
Dat ze pijn heeft?
Wat als ze eens zou luisteren naar haar lichaam, ook als dit vertragen betekent?
Wat als het dan wél lukt?
Ja, eerst wordt het erger.
De pijn die je jarenlang hebt weggeduwd komt omhoog.
De vermoeidheid slaat keihard binnen.
De emoties waar je van bent weggerend halen je in.
Maar dat is niet het bewijs dat je zwak bent.
Dat is het bewijs dat je eindelijk stopt met vluchten.
Want heling voelt niet eerst als rust.
Heling voelt eerst als afbreken.
Afbreken van de overlevingsmodus.
Van de controle.
Van het eeuwige: “Ik moet nog even door”
En pas daarna ontstaat er ruimte.
Ruimte om weer te voelen.
Ruimte om weer adem te halen.
Ruimte om weer thuis te komen in jezelf.
Je lichaam schreeuwt niet omdat het zwak is.
Het schreeuwt omdat fluisteren al lang niets meer oplevert.
Zelfs een vogel blijft niet vliegen wanneer het lichaam op is.
Waarom verwachten we dat dan wel van onszelf?
🧡
#lichaamssignalen #hetlichaamliegtnooit #luisteren
